من آنقدر با وسعت نبودن تو زیسته ام که دیگر آمدنت دردی از من دوا نمیکند نیا مدتهاست که به جای تو با جای تو انس گرفته ام...

امشب که نمیدانستم برای کدامیک از دردهایم گریه کنم کلی خندیدم...

خودت باش کسی هم خوشش نیامد به درک اینجا که مجسمه سازی نیست...

همینکه آرزوهایم را خاک کردم به آرامش رسیدم،چه ساده بود خوشبختی...

 هی غریبه... روی کسی دست گذاشتی که همه دنیای منه بی وجدان  ،اینقد راحت عزیزم صدایش نکن...

گفتند عینک سیاهت را بردار دنیا پر از زیباییست...عینکم را برداشتم،وحشت کردم... از هیاهوی رنگها... آدمها هزار رنگ میشوند...عینکم را بدهید میخواهم به دنیای یک رنگم پناه ببرم...

تمام خستگی هایت را یکجا میخرم...تو فقط قول بده صدای خنده هایت را به کسی نفروشی!!!

دوستت دارم بهایش هم هر چه هست... روی چشمانم  

در کودکی در کدام بازی راهت ندادند؟؟   که امروز اینقدر دیوانه وار تشنه بازی کردن با احساسات آدم هایی؟؟؟؟؟  

وسعت نبودن تو به اندازه ی تمام دنیای من است تا آنجا که چشم کار میکند...جاااااااااااای تو خاااااااالیست    

نمیدونم چرا وقتی حرف از صداقت میشه ، صدا قطع میشه..  

سکوت خطر دار تر از حرفای نیش دار است کسی که سکوت میکند،روزی سرنوشت حرفایش را به شما خواهد گفت...

دلتنگت میشوم و چشمانم را روی هم میگذارم بلکه یادت را فراموش کنم... تو بگو دلکم مگر میشود یک دنیا را فراموش کرد؟؟؟؟؟

    بغــل ميــــــدونـے چرا بغــــــل کردن قشنگـﮧ؟چوטּ طرف راســــــتت ڪـﮧقلب نیستهميــــــشـﮧ פֿـالــــــيـﮧوقتــــــــے بغلــــــش ميــــــڪـنـــےقلـــب اونـﮧ ڪـــﮧ پُــــــرش مــــے ڪــنـــــــﮧ

یکطرفه بودن همه چیز را نابود میکند...از خیابانش گرفته تا احساسش.

درون سینه آهی سرد دارمرخی پژمرده رنگی زرد دارمندانم عاشقم،مستم،چه هستم.همین دانم دلی پر درد دارم                                        

اگر دریای دل آبی ست                                           تویی فانوس زیبایشاگر آیینه یک دنیاست                                               تویی معنای دنیایش تو یعنی یک شقایق را                                          به یک پروانه بخشیدنتویعنی از سحر تا شب                                      ...

از یه جایی به بعد هر روز دلت برای یه اغوش امنتنگ میشه اما دیگه به هیچ اغوشی فکر نمیکنی... از یه جایی به بعد حرفی واسه گفتنم نداری ساکت بودن رو به خیلی حرفا ترجیح میدی و میری تو لاک خودت... از یه جایی به بعد از اینکه دوستت ئاشه باشن میترسی جای دوست داشته شدن ها هنوز توی تن و قلبت میسوزه... از یه جایی...

نوشته ها بهانه است...فقط مینویسم که یادآوری کنم به یادتم باورش با تو...  

 کاش میشد بچگی را زنده کرد کودکی شد کودکانه گریه کرد شعر قهر قهرتا قیامت را سرود ان قیامت که دمی بیشتر نبود فاصله با کودکی هامان چه کرد کاش میشد بچگانه خنده کرد