نیلوفر ابی

شاید دل من عروسکی از چوب است، مثل قصه ی پینوکیو محبوب است اما چه دماغی داره این بیچاره، از بس که نوشته حال من هم خوب است!!!...

گفتند عینک سیاهت را بردار دنیا پر از زیباییست...عینکم را برداشتم،وحشت کردم... از هیاهوی رنگها... آدمها هزار رنگ میشوند...عینکم را بدهید میخواهم به دنیای یک رنگم پناه ببرم... ...

اگر دریای دل آبی ست                                           تویی فانوس زیبایشاگر آیینه یک دنیاست                                               تویی معنای دنیایش تو یعنی یک شقایق را             ...

 لعنت به من چه ساده دل سپردم لعن به من اگه واسش میمردم... دست منو گرفت و بعد ولم کرد یکی بگه که ماه من کی بوده؟ مسبب گناه من کی بوده؟ سهم من از نگاه تو همین بود عشق تو بدترین قسمت بهترین بود تو دل بارون منو عاشقم کرد بین زمین و اسمون ولم کرد یکی بگه چجوری شد که اینجوری شد سهم تو اسمون و من زمین شد   ...

آسمان را بنگر ، که هنوز، بعد صدها شب و روزمثل آن روز نخستگرم وآبی و پر از مهر ، به ما می خندد !یا زمینی را که، دلش ازسردی شب های خزاننه شکست و نه گرفت !بلکه از عاطفه لبریز شد ونفسی از سر امید کشیدودر آغاز بهار ، دشتی از یاس سپیدزیر پاهامان ریخت ،تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست !ماه من غصه چرا !؟!تو مرا داری و منهر شب و روز ،آرزویم ، همه خوشبختی توست !ماه من ! دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتنکارآن هایی نیست ، که خدا را دارند …ماه من ! غم و اندوه ، اگر هم روزی، مثل باران باریدیا دل شیشه ای ات ، از لب پنجره عشق ، زمین خورد و شکست،با نگاهت به خدا ، چتر شادی وا کنوبگو با دل خود ،که خدا هست ، خدا هست !او همانی است که در تار ترین لحظه شب، راه نورانی امیدنشانم می داد …...